ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΦΟΡΜΑΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΟΚΕΤΟ...

Μια από τις μεγάλες αγωνίες όλων των γυναικών-τολμώ να πω-είναι αν
τα κιλά της γέννας καταφέρουν να τα χάσουν,και μάλιστα όσο πιο γρήγορα
γίνεται.
Μιλάω μέσα από την εμπειρία την δική μου...
Αναρωτιέσαι συνέχεια,θα τα καταφέρω ή θα συνεχίσω να ζητάω ότι λιχουδιά
μου καρφωθεί ξαφνικά στο μυαλό?
Ολο αυτό μπορεί να σε ρίξει ακόμη και ψυχολογικά.
Τίποτα δεν σε ικανοποιεί και όλα σου φαίνονται μαύρα κι άραχνα.
Προσωπικά στο τέλος αποφάσισα να το ψάξω λιγάκι και να σταματήσω να πιστεύω πως όλα τα κακά του κόσμου έχουν πέσει πάνω μου...
Λοιπόν...
Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης χαλαρώνουν οι μύες της κοιλιάς και
μετά τον τοκετό η περιφέρεια παραμένει αυξημένη κατά 3-4 εκατοστα.
Ωστόσο,μέσα σε διάστημα 12-14 μηνών το σώμα επανέρχεται στην προ
εγκυμοσύνης φυσιολογική του κατάσταση.
Η επαναφορά του σώματος θα γίνει πιο γρήγορα αν βοηθήσετε κι εσείς
με σωστή διατροφή σε συνδυασμό με ένα ήπιο πρόγραμμα αερόβιας και
αναερόβιας άσκησης.
Τελικά από εμάς εξαρταται-και αυτό- αν θα έχουμε και πάλι το σώμα που είχαμε πριν την εγκυμοσύνη μας.

ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ

Να μαι πάλι πίσω θέλωντας να κάνω μια ακόμη αρχή γράφωντας
για τον νέο αυτό άνθρωπάκι που μπήκε στη ζωή μας και για οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτό.
Θα προσπαθήσω μέσα από αυτό το blog με ότι πληροφορίες παίρνω να βοηθήσω
τις καινούριες μητέρες σαν και 'μένα...
Θέλω επίσης να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι γιατρός για να γνωρίζω.!
Οποιαδήποτε πληροφορία διαβάζεται θα είναι παρμένη είτε από βιβλία είτε από περιοδικά
είτε από το internet...

Οταν μένεις για πρώτη φορά έγκυος ούτε που υποψιάζεσαι τα καλά που μπορεί να
φέρει στη ζωή σου η εγκυμοσύνη και η γέννηση του παιδιού σου.
Σκέφτεσαι ότι θέλεις να δώσεις αγάπη και καθόλου δεν σε νοιάζει τι θα πάρεις.
Κι όμως,θέλω να συμφωνήσω σέ κάτι που διάβασα πρόσφατα:
πως η μητρότητα είναι το καλύτερο δώρο που έκανες ποτέ στον εαυτό σου!!

9/01/2008 Μια υπέροχη μέρα!

9/01/2008...μεσημέρι και βρίσκομαι στο μαιευτήριο "ΜΗΤΕΡΑ"για εξετάσεις λόγω μιας δυσφορίας που ένοιωθα όλη μέρα.Μαζί μου η μητέρα μου και η αδελφή μου.
Και χωρίς καλά καλά να το καταλάβω ο γιατρός μου βρίσκεται εκεί,δίπλα μου να μου ανακοινώνει έτσι απλά πως τελικά θα προχωρήσουμε σε τοκετό!
Κι ενώ είχα αποφασίσει να μου γίνει επισκληρήδιος, ο αναισθησιολόγος είναι της γνώμης να γεννήσω με ολική νάρκωση φοβούμενος πιθανή κρίση.Έτσι, οδηγούμε στο χειρουργείο...
...Ώρα 18.45 το απόγευμα και ανοίγοντας τα μάτια μου μετά από λίγο,σκέφτομαι:"Θεέ μου,είναι αλήθεια;Έγινα επιτέλους μητέρα;"Κοινή σκέψη ίσως.Τα συναισθήματα που ένοιωσα όμως εκείνη την στιγμή πρωτόγνωρα για μένα!Η στιγμή που τόσα χρόνια περίμενα είχε φτάσει!
Αφού ενημερώνομαι πως το μωράκι μου είναι μια χαρά,φωνάζουν τον Γιώργο μέσα-ο οποίος είχε καταφτάσει στο μαιευτήριο μαζί με ένα τσούρμο φίλους αφού είχε πρώτα ενημερώσει τους πάντες!-με πλησιάζει κρατώντας ήδη την πρώτη φωτογραφία της κόρης μας!Μισοζαλισμένη ακόμα και νοιώθοντας φοβερούς πόνους από την καισαρική τομή κάνω προσπάθεια να κοιτάξω όσο μπορώ καλύτερα την φωτογραφία σαν για να βεβαιωθώ πως δεν πρόκειται για όνειρο!Δάκρυα τρέχουν απότα μάτια μου χωρίς καν να το καταλάβω μισοναρκωμένη όπως είμαι ακόμα. Μόνο όταν μια νοσοκόμα με ρωτάει αν κλαίω από την συγκίνηση ή από τον πόνο το συνειδητοποιώ.
Έτσι απρόσμενα ήρθε στον κόσμο η μικρούλα μας,μόνο που λόγω λοίμωξης χρειάστηκε να μείνει 13 μέρες στο μαιευτήριο στα πρόωρα.13 μέρες αγωνίας,χωρίς μια αγκαλιά.
Τώρα την έχουμε σπίτι μας και μπορώ να πω ότι είμαστε δύο ευτυχισμένοι ξενύχτηδες!

ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΈΝΝΩΝ!!

Αυτό που βλέπετε είναι η φώτο της μικρής που βρίσκεται ακόμα μέσα στην κοιλίτσα μου και που αναμένεται περίπου εώς και τις 20 Γενάρη.
Σίγουρα θα προσέξατε πως η μικρή κυρία έχει τοποθετήσει τα δυό της χέρια στο κεφάλι σαν να τραβάει τα μαλλιά της!!!
Και πως να μην τα τραβάει το κακόμοιρο, σ΄αυτό τον κόσμο που πρόκειται να την φέρουμε!!
Εμείς πάντως-η μαμά κι ο μπαμπάς της- την περιμένουμε με αγάπη και λαχτάρα!!

Βρες την δύναμη...

Βρισκόμαστε ήδη στο τέλος του Σεπτέμβρη με τον καιρό να επιμένει καλοκαιρινός με λίγες εξαιρέσεις.
Η εγκυμοσύνη μου πάει αρκετά καλά προς το παρόν κι αν δεν υπήρχε και η αλλαγή στο σώμα μου θα τολμούσα να πω πως το θέμα εγκυμοσύνη δεν το ΄χω σχεδόν καταλάβει!
Τώρα ξέρω πως μέσα μου μεγαλώνει ένας κορίτσαρος και το μόνο που εύχομαι καθημερινά είναι να πάνε όλα καλά εως το τέλος!Η αγωνία δεν παύει να υπάρχει και θα υπάρχει...

Βέβαια τα πράγματα δεν πάνε το ίδιο καλά και όσον αφορά τις κρίσεις μου. Αν και δεν συμβαίνουν καθημερινά, όταν έρχονται είναι πάντα τόσο απογοητευτικό και η ψυχολογία μου τόσο χάλια που αν και το θέλω δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο από το να κάθομαι απλά, να περιμένω να τελειώσουν και να προσεύχομαι να μην έχουν επιπτώσεις στην ζωή που υπάρχει μέσα μου.
Πόσες σκέψεις με κατακλύζουν μέσα σε λίγες μόνο στιγμές!Σκέψεις που, αν τις άφηνα να με κατευθύνουν μόνο κακό θα μπορούσαν να μου κάνουν!Όχι όμως, δεν θα αφεθώ να νικηθώ.Έχω μάθει μια ζωή-από τα 4 μου συγκεκριμένα-να αγωνίζομαι με την Επιληψία.Δεν θα αφεθώ να νικηθώ τώρα,να εγκαταλείψω τώρα που έχω και έναν λόγο παραπάνω!Μπορεί να φτάνω στα όρια της τρέλλας αλλά θα συνεχίσω να το πολεμώ γιατί μόνο αυτό μου επιτρέπεται.
Θέλει δύναμη και η υπομονή γιατί αν λιγοψυχήσεις και το βάλεις κάτω το έχασες το παιχνίδι! Κι αν δεν μπορείς ή δεν θες να το κάνεις για σένα κάντο για τον οποιονδήποτε άλλο αλλά κάντο!

Όλες οι εξετάσεις μου προς το παρόν ήταν πολύ καλές-ακόμη και η αμνιοπαρακέντηση-που τόσο την φοβόμουν!
Αυτή την βδομάδα έχουμε τον υπέρηχο β΄επιπέδου.Πιστεύω να πάει το ίδιο καλά με όλες τις προηγούμενες.

Πόνος ήταν και πέρασε!

Απόγευμα νωρίς,κι εγώ ξαπλωμένη στον καναπέ μου,χαλαρή με ανοιχτή την τηλεόραση να χαζεύω χωρίς να παρακολουθώ.
Είναι η ώρα που συνήθως αρχίζω και βαριέμαι από την απραξία της ημέρας λόγω της ''κατάστασης'' μου.
Πριν προλάβω να συμπληρώσω τις διάφορες σκέψεις για το πως θα περάσω πιο επικοδομητικά το υπόλοιπο της μέρας χωρίς να κόψω φλέβες από την ανία,νοιώθω τον πρώτο πόνο να έρχεται και να δυναμώνει συνέχεια...
Τόσο δυνατός σαν μαχαιριά-όχι πως έχω μαχαιρωθεί ποτέ για να ξέρω-φαντάζομαι πάντως πως ο πόνος θα είναι το ίδιο δυνατός και ύπουλος.
Παίρνω βαθιές ανάσες και αρχίζω να προσεύχομαι και να παρακαλώ αυτός ο πόνος να μην σημαίνει επερχόμενη αποβολή.
Δεν έχουν περάσει δυό λεπτά κι ο πόνος-σουβλιά ξανάρχεται το ίδιο έντονος ψηλά στην κοιλιά στο ίδιο ακριβώς σημείο.
Πονάω τόσο που για μια στιγμή όλα σκοτεινιάζουν γύρω μου!Αν δεν ήμουν ήδη ξαπλωμένη σίγουρα θα είχα διπλωθεί στα δύο ή θα είχα πέσει κατω χτυπώντας ίσως άσχημα!
Κλείνω τα μάτια και συνεχίζω να ψιθυρίζω και να παρακαλώ να είναι κάτι περαστικό...
Δεν ξέρω πως θα καταφέρω να ξεπεράσω την απογοήτευση μιας δεύτερης αποβολής.
Βιάζομαι να κοιτάξω χαμηλά για σημάδια από αίμα...Όχι,δεν βλέπω τίποτα!Σκέφτομαι πως αυτό είναι καλό σημάδι!
Για κακή μου τύχη είμαι ολομόναχη στο σπίτι.Ο άντρας μου στη δουλειά και μάνα κι αδελφή μόλις έχουν ξεκινήσει για προγραμματισμένη εκδρομή στην Καβάλα!
Καταλαβαίνω πως αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο,καλό θα ήταν λοιπόν να προσπαθήσω να ηρεμήσω.
Σταματώ να σκέφτομαι το χειρότερο και αρχίζω να χαλαρώνω...
Ευτυχώς για μένα ο πόνος δεν ξανάρθε!
Εννοείται πως το πρώτο που έκανα αφού ηρέμησα ήταν να τηλεφωνήσω στον γυναικολόγο μου.
Υπάρχουν δύο τεινά για την αιτία των πόνων:Ή ήταν κάτι εντερικό ή μεγαλώνει η κοιλιά.
Ειλικρινά είμαι τόσο ικανοποιημένη που δεν ήταν κατι σοβαρό που δεν μ΄ενδιαφέρει να κάτσω να επιλέξω τι από τα δύο προτιμώ.
Τέλος καλό όλα καλά!Πρός το παρόν...

Το θαύμα της ζωής μου χτυπάει την πόρτα!!!

Πρώτη μέρα καθυστέρησης 24 Μαϊου,δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία.Είναι οι μέρες που ετοιμαζόμαστε για το ταξίδι στην Κρήτη για το γάμο της ξαδέλφης μου,τον γνωστό...!
Δεύτερη μέρα,τρίτη,τέταρτη,περνάει και ο γάμος....Ε,δεν μπορώ να τ΄αγνοήσω πλέον...
Άσε που και να μπορούσα δεν μ΄αφήνει ο άντρας μου!Καθημερινά από την πρώτη μέρα να με ρωτάει αυτός και σε κάθε αρνητική μου απάντηση να βλέπω την χαρά στα μάτια του,σαν μικρό παιδί!
Βλέπεις, ρολόϊ πάντα εγώ στην περίοδο μου,τόσες μέρες καθυστέρηση δεν δικαιολογείτο....
Από την άλλη, για να είμαστε και ειλικρινείς,ήταν κάτι που το περιμέναμε με λαχτάρα αφού μάλιστα είχαν προηγηθεί τρείς σπερματεγγχύσεις,οι δυο αποτυχημένες!
Ομως όταν προσπαθείς 6 χρόνια χωρίς αποτέλεσμα και μετά από αποβολή ε προσπαθείς να είσαι συγκρατημένος!
Μετά από 2 θετικά τέστ εγκυμοσύνης και 2 καλές χοριακές μπόρεσα να κοιτάξω τον άντρα μου στα μάτια και να του χαμογελάσω!
Όχι πως εδώ τελειώνουν όλα,ίσα-ίσα τώρα αρχίζουν!Όταν η μητέρα έχει βεβαρημένο ιστορικό υγείας όπως είναι η Επιληψία σίγουρα δεν μπορείς να είσαι χαλαρός και ειδικά τους 4 πρώτους μήνες.Επίσης ένα παραπάνω όταν είσαι και άνω των 35 όπως εγώ(έχω κλείσει τα 36)και έχεις να κάνεις και κάποιες έξτρα εξετάσεις όπως η αμνιοκέντηση(για σύνδρομο Down) στον τέταρτο μήνα.
Προς το παρόν διανύω τον τρίτο μήνα και εύχομαι να πάνε όλα καλά μέχρι τέλους!Επίσης θέλω επειγόντως διακοπές!